Max-Planck/Shimizu: vakantiedagen vervallen alleen na waarschuwing van de werkgever

Kern: Wettelijke vakantiedagen kunnen alleen vervallen als de werkgever kan aantonen dat hij de werknemer daadwerkelijk in staat heeft gesteld de vakantie op te nemen en hem tijdig en precies heeft geïnformeerd dat de dagen anders verloren gaan, en de bewijslast daarvan rust op de werkgever.

De zaak

De werknemer was van 2001 tot eind 2013 op basis van opeenvolgende tijdelijke contracten in dienst bij de Max-Planck-Gesellschaft, een Duitse wetenschappelijke onderzoeksorganisatie. In oktober 2013 verzocht de werkgever hem zijn vakantie vóór het einde van het dienstverband op te nemen, zonder data vast te leggen. De werknemer nam twee dagen op. Na afloop van het dienstverband vorderde hij een vergoeding van bijna € 12.000 voor 51 niet-opgenomen vakantiedagen uit 2012 en 2013. Naar Duits recht vervallen vakantiedagen die niet in het betreffende jaar zijn opgenomen in beginsel aan het einde van dat jaar, ook als de werknemer ze had kunnen opnemen maar er niet om heeft gevraagd. De hoogste Duitse arbeidsrechter vroeg het Hof van Justitie of die regel verenigbaar is met het Europese recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon.

Wat het Hof van Justitie besliste

Het recht op vier weken betaalde jaarlijkse vakantie is vastgelegd in art. 7 van de Arbeidstijdenrichtlijn (2003/88/EG) en als grondrecht in art. 31 lid 2 van het Handvest van de grondrechten van de EU. Het Hof oordeelde dat een nationale regeling die het recht op vakantie en op de bijbehorende uitbetaling bij einde dienstverband automatisch laat vervallen, zonder dat eerst wordt nagegaan of de werknemer daadwerkelijk in de gelegenheid is gesteld zijn vakantie op te nemen, in strijd is met die bepalingen.