De cumulatiegrond (i-grond): ontslaggronden combineren en de extra vergoeding

In het kort: De cumulatiegrond of i-grond (art. 7:669 lid 3 sub i BW) bestaat sinds 2020 en maakt ontbinding mogelijk op een combinatie van omstandigheden uit twee of meer van de gronden c, d, e, g en h, als die combinatie maakt dat voortzetting van de arbeidsovereenkomst in redelijkheid niet van u kan worden gevergd. De gronden a, b en f doen niet mee. De kantonrechter eist een afzonderlijke en concrete onderbouwing van de i-grond en in de praktijk moet ten minste één van de onderliggende gronden bijna voldragen zijn. Wijst de rechter het verzoek op de i-grond toe, dan kan hij de werknemer bovenop de transitievergoeding een extra vergoeding toekennen van maximaal de helft van die transitievergoeding (art. 7:671b lid 8 BW).

Waar gaat het om

Veel ontslagdossiers zijn niet zuiver. Een werknemer functioneert matig, maar het verbetertraject is net te kort geweest voor een voldragen d-grond. Tegelijk is de samenwerking met het team ernstig onder druk komen te staan, maar niet zo onherstelbaar dat de g-grond op zichzelf slaagt. Daar komen een paar incidenten bij die verwijtbaar zijn, maar niet ernstig genoeg voor de e-grond. Onder het oorspronkelijke stelsel van de Wet werk en zekerheid strandde zo'n verzoek: elke grond moest op zichzelf voldragen zijn.

De Wet arbeidsmarkt in balans heeft daar met de i-grond een oplossing voor gegeven. De gedachte is dat de optelsom van omstandigheden kan maken dat van u niet meer kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst voort te zetten, ook als geen enkele grond afzonderlijk de eindstreep haalt. De prijs voor die flexibiliteit is een mogelijke extra vergoeding voor de werknemer.