Loonstop of loonopschorting bij niet meewerken aan re-integratie

In het kort: De loonopschorting (art. 7:629 lid 6 BW) is een drukmiddel bij het niet naleven van controlevoorschriften: het loon wordt later alsnog betaald als de werknemer de informatie geeft. De loonstop (art. 7:629 lid 3 BW) is definitief: over de periode waarin de werknemer zonder deugdelijke grond passende arbeid of medewerking weigert, vervalt het recht op loon en wel over het volledige loon. Beide maatregelen vereisen een onverwijlde schriftelijke aankondiging (art. 7:629 lid 7 BW). Wie de termen door elkaar haalt of te laat aankondigt, verliest de maatregel en betaalt het loon alsnog met wettelijke verhoging.

Waar gaat het om

Re-integratie werkt alleen als de werknemer meedoet. De wet geeft de werkgever daarvoor twee loonmaatregelen, en in de praktijk gaat de toepassing voortdurend mis. Werkgevers "schorten op" waar zij bedoelen te stoppen, kondigen de maatregel aan zonder de wettelijke grond te noemen, of nemen haar pas weken na het gedrag. De werknemer stapt dan naar de kantonrechter, de rechter die over arbeidszaken gaat, en krijgt het loon alsnog met wettelijke verhoging en rente. Een correct toegepaste loonmaatregel is daarentegen krachtig: veel werknemers verschijnen na een goed geformuleerde aankondiging alsnog. Bovendien is de loonstop de sleutel tot het opheffen van het opzegverbod bij ziekte (art. 7:670a lid 1 BW).

Wat zegt de wet

Loonopschorting (art. 7:629 lid 6 BW). De werkgever mag de betaling opschorten zolang de werknemer zich niet houdt aan schriftelijk gegeven redelijke voorschriften over het verstrekken van inlichtingen die nodig zijn om het recht op loon vast te stellen. Denk aan niet verschijnen bij de bedrijfsarts of onbereikbaar zijn voor controle. De opschorting is tijdelijk: komt de informatie alsnog en blijkt de werknemer ziek, dan wordt het loon over de hele periode alsnog betaald. De voorschriften staan meestal in het verzuimprotocol.